Шрифт:
* * *
Дзе кумірні, як гурыі,— шлях мой туды, Хай не ведае кубак абразы вады. Кажуць: хай табе неба пашле пакаянне, Як пашле, адашлю, каб не ведаць нуды. * * *
Нягодаў, што ў часе цякуць хуткацечна, не бойся, І лёсу, які пратрывае нявечна, не бойся, Аддай весялосці адзіны свой міг І дня, што прайшоў, што ідзе, недарэчна не бойся. * * *
Раса застыла ў ружы на далоні — гожа, Твар заравокай засвітаў на ўлонні — гожа, Пра зніклы дзень што б ні казаў — нягожа, Вясёлы будзь, забудзь той дзень, бо сёння — гожа. * * *
А майстра той, які стварыў людзей, старанны Навошта даў ім недахопы і заганы? Як формы добрыя, нашто іх разбіваць, Благія, дык чые правіны пакараны? * * *
Як шчокі цюльпану абмые вясна, З пашанай схіліся над чарай віна. Зірні на траву і запомні сягоння, Што з праху твайго заўтра ўзыдзе яна. * * *
У кола нашай радасці, бяды Пачатку і канца знайдзі сляды. Ніхто дакладна не сказаў пра тое, Адкуль прыйсці нам і пайсці куды.