Кэрролл Льюис
Шрифт:
– Знайшоў чым займацца!- сярдзіта заўважыў Трус.- Кінь дурное і бяжы да мяне на дапамогу! (І зноў пачуўся звон шкла)
– А цяпер, адкажы мне, Пат, што ты бачыш у вакне?
– Пэўна, чыясь рука, васпане! (Апошнія словы ён вымавіў разам і атрымалася “рукспане”.)
– Рука, кажаш, ёлупень! Ты калі-небудзь бачыў руку такога памеру? Яна ж ледзь праз вакно пралезла!
– Праўду васпан кажа, але ж гэта нічога іншага, як рука.
– Ёй няма, што там рабіць, ідзі і прыбяры яе!
Пасля, даволі доўга было ціха, і толькі час ад часу Аліса чула нейкія перашэптванні кшталту:
– Вой, не ўмею я лазіць па сценах, васпане, нават не прасіце, не палезу!
– Рабі, як я кажу, баязліўца кусок!
Аліса пару разоў паварушыла рукою ў паветры. Адчуліся адразу два енкі і звон бітага шкла.
“Цікава, колькі ў іх яшчэ засталося парнікоў,- падумала Аліса,- і што яны будуць рабіць далей? Шкада толькі, што выцягнуць мяне з вакна ім не ўдасца! Як жа ж мне надакучыла тут сядзець!”
Зноў на працяглы час настала цішыня, а потым раздаўся грукат калёс і спрэчка некалькіх галасоў. Аліса разабрала наступнае:
– Дзе шчэ драбіны?!
– Чаму я вінен несці ўсё адзін, другія драбіны ў Біла!
– Біл, хлопча, хуценька сюды з драбінамі!
– Стаў іх сюды, на вугал!
– Спачатку звяжыце іх!
– Навошта, яны і так даволі высокія!
– Ты ўпэўнены?!
– Так, Біл! Трымай, хлопча, гэтую вяроўку!
– А дах вытрымае?!
– Асцярожна, там дахавіна слабая ёсць!
– Падае! Хавайце галовы! (дзынь)
– Хто гэта зрабіў?
– Гэта ўсё Біла справы!
– Хтось вінен залезці ў хату праз камін?
– Я не палезу! Не прасіце!
– А каму лезці?! Мне?!
– Хай Біл лезе! Біл, хлопча, васпан хоча, каб ты палез у камін!
“Ага! Біла пасылаюць лезці ў камін,- здагадалася Аліса,- Усю адказнасць на яго спіхнулі! Не хацела б я быць на яго месцы. Камін, канечне, вузкаваты, АЛЕ Ж Я паспрабую добранька пхнуць яго!”
Яна падцягнула нагу колькі змагла і чакала, калі ў каміне хто-небудзь з’явіцца (хто дакладна, яна не магла ўявіць). Урэшце яна пачула чыісьці драпкі ў каміне. Здагадаўшыся, што гэта Біл, яна, як мага моцна, пхнула і стала чакаць наступстваў.
Першае, што яна пачула, гэта хор галасоў:
– Глядзіце! Біл паляцеў!- казаў голас Труса.- Гэй там, ля загароджы, лавіце яго!
Потым на кароткі час цішыня, і зноў балбатанне:
– Трымайце яму галаву!
– Цяпер брэндзі!
– Не душыце яго!
– Што там было, хлопча?! Што з табой здарылася?! Расказвай!
Затым, чыйсьці голас (“Пэўна Біла!”- вырашыла Аліса) запішчаў:
– Я нават не зразумеў! Больш не трэба, дзякуй! Мне ўжо лепей! Вох! Я так перахваляваўся, не ведаю, што і казаць! Усё што памятаю: спачатку лез сабе, а потым мяне ЯК КІНУЛА ў паветра, як тую ракету!
– Вой жа ж, хлопча, як сапраўдную ракету!- згадзіліся астатнія.
– Трэба спаліць дом!- пачула Аліса голас Труса і абураная гэткай прапановай закрычала:
– Толькі паспрабуйце! Я на вас Дзіну спушчу!
Адразу узнікла мёртвая цішыня, і Аліса падумала: “Цікава! Што яны будут рабіць цяпер?! Думаю, калі б здагадаліся, то знялі б дах!”
Мінула хвіліна ці дзве, і Аліса зноў адчула нейкае варушэнне звонку, а голас Труса сказаў:
– На першы час адной каляскі будзе даволі!
“Каляскі ЧАГО?!”- падумала Аліса, але доўга гадаць не прыйшлося. У наступны момант у Алісу праз вакно паляцела залева з маленькіх каменьчыкаў, а некаторыя з іх нават траплялі ёй у твар.
– Трэба пакласці гэтаму канец!- сказала яна сабе, а ўголас крыкнула,- Не трэба так болей рабіць!
Гэты яе вокліч нарадзіў новую хвалю мёртвай цішыні.
У наступны момант Аліса крышачку здзівілася, ўбачыўшы, што каменьчыкі, прызямляючыся на падлогу, ператвараюцца ў маленечкае печыва. У яе галаве адразу ж з’явілася яскравая ідэя:
“А калі пакаштаваць адно з гэтых печывак?- падумала яна.- Упэўнена, гэта паўплывае на мае памеры. І паколькі павялічвацца мне няма ўжо куды, я павінна зменшыцца.”
Аліса праглынула адно печыва і з захапленнем заўважыла, што пачынае памяншацца. Як толькі яна стала дастаткова маленькай, каб пралезці ў дзверы, яна вылецела з хаты. Звонку Аліса ўбачыла натоўп невялічкіх звяроў і птушак. Пасярод яна ўбачыла Біла (маленечкую яшчарку), яго трымалі дзве марскія свінкі, якія паілі яго з бутэлькі. Як толькі зверы ўбачылі Алісу, яны кінуліся на яе, але дзяўчынка паспела хуценька збегчы і схавацца ў густым лесе.