Жыццё — камень на баране,цягну і нешта сею,а лёс папругай б'е мяне,я ў полі і згібею.Мой сын загінуў на вайне,цягну і скруху сею,ён згінуў па маёй віне.Я ж ваяваць не ўмею —адправіў сына за сябеапошнім шляхам зрэбным,а сам застаўся на сяўбе.Каму мой хлеб патрэбны?Яго ні людзі не ядуць,ні коням на патраву,за сына ўсё мяне клянуць,што на вайну адправіў.Жана ёсць. Музаю завуць,з вайны нямая ходзіць,і толькі тыя са мной п'юць,хто сына не народзіць,бо, кажуць, будзе зноў вайна,таму сыны навошта,маўляў, у Сціксе сатанадаўно сцягі палошча.А Муза змрочная маўчыць,а салаўі галосяць,а пад паэта закасіць —лягчэй чым сена косяць.Мой сын не згінуў на вайне,шчаслівы той, хто шчыры:хай Беларусь вайна міне.За вас!За сына!З мірам!
