Тое, што наперадзе мост, я здагадалася па шуму плёскату вады, сам ён бы нябачны смузе. Я спынлася. Мма з шоргатам праеха атобус, ледзьве разганяючы фарам туман. Потым з'явлася сям'я з трох чалавек - мац бацька, якя вял за рук хлопчыка гадо пяц, затым паз мяне прайшл, абняшыся, хлопец дзячына, прабегла зграйка школьнка з бенгальскм агням руках. Усе яны вынырвал з туману, нбы здан, знкал зно, губляючыся шызай мзе. 'Усё нармальна. Яно спць. дз!', сказала я сабе зрабла крок наперад.

Кал я ступла на мост, мне падалося, што ён злёгку хснуся, твар мне павеяла холадам. Сэрца маё пачало шалёна калаццца, я адчула, як Цемра ва мне варухнулася скнулася, як растрывожаная вужака. 'Ойча наш..., прашаптала я, Ойча наш...' Словы малтвы бегл ад мяне, рассыпался, як пацерк. На мосце штосьц было. Я не бачыла яго шчыльнай смузе, але я адчувала яго прысутнасць. Скура мяне на патылцы сцягнулася, па спне пабегл ледзяныя дрыжык. 'Хлеба нашага...нашага...штодзённага...дай нам сёння...' - прагаварыла я прымусла сябе зрабць яшчэ крок. Яно было наперадзе, каля парэнча моста. Маклвае, цёмнае, яно глядзела на мяне скрозь туманную мгу. ' ад усякай злой прыгоды баран нас засёды...' - вымавла я. Здаецца, гэта был жо словы нейкай ншай малтвы. Цемра ва мне напялася, як змяя перад кдком, усярэдзне мяне пача павольна раскручвацца вр.

– - Тая, -- пачула я.

Голас знаёмы. Занадта знаёмы. Я бы пазнала яго з тысячы ншых - цх бясколерны, без усякх эмоцый. Я, праду кажучы, уздыхнула з палёгкай. Усётк чалавек, не гдота тагасветная.

– - Прывт, Захар. Дано не бачылся. Я жо сумаваць пачала.

Ён стая ля агароджы моста, трымаючы рук кшэнях, глядзе на мяне ва пор. Выгляд ён ме няважны - скуранка наросхрыст, чаравк квэцаны нейкай граззю, валасы лаёвыя, у вачах лхаманкавы бляск. Зомб. Зрэшты, ён засёды так выглядае. Пачварынка, матацыклетка ягоная, стаяла побач, тольк шчыльнай смузе яна здавалася шэрай, а не барвовай.

– - Што, смелая стала?
– прагавары ён.
– Прынцэса, блн. без варты.

– - цябе з Новым годам. Прайсц дай. Кал ласка, -- сказала я спакойна.

Я раптам зразумела, што зусм яго не баюся. Нколечк. Усярдзне мяне кружыся вр, пакуль яшчэ марудлва ленавата, але я ведала - кал Лёнечка тольк рыпнецца, гэты запаволены вр ператворыцца тарнада, я яго прыкончу. То бок, не я, а Цемра. Хаця забваць яго мне зусм не хацелася, бо цяпер мне было яго шкада. Апошнм часам я пачала яго трошачк разумець, мне здавалася, што памж нам было больш агульнага, чым адрознага.

– - Не, Тая, стой. Чакай.

Ён зраб крок да мяне выцягну рук з кшэня. Я бачыла, што правай руцэ ён сцскае ствол. 'Цацка' выглядала сапраднай. Я ммавол адступла.

– - Чорт... Лёнь, ты што?..

Куточк яго вусна папазл гору, на яго вузкай фзяном з'явлася ранчная смешка, хаця вочы заставался шклянстым нерухомым.

– - Ага, баявы, -- сказа ён хрыпла.
– А вы як хацел? Што, думал, лоха знайшл, думал, я цяпер так буду апушчаны хадзць? А вось хрэна.

Я хутка азрнулася. У тумане цяжка было штосьц разгледзець, але здавалася, што на мосце, апроч нас, больш не было н душы. Гэта добра. Мне не хацелася, каб пацярпел выпадковыя мнак, кал дарыць Цемра... Усё яшчэ спадзеючыся пазбегнуць смертазабойства, я прамовла мралюбна:

– - Захар, слухай, не дуркуй. Тут жылыя кварталы накол, людз ходзяць. У цябе праблемы будуць, ты гэта разумееш?

Ён кну.

– - Ужо сё рона. Сёння сё скончыцца. Ты не нервуйся. Мне тваё жыццё не патрэбна. Яму патрэбна. Вось яму, так. Тут мы не паразумелся. Ён патрабуе. я жо не магу яго стрымлваць. Але хутка сё гэта скончыцца, я кажу.

З усёй гэтай лухты я не зразумела ан слова.

– - Захар, ты гэта...а можна тое ж самае, тольк выразна? З км вы не паразумелся - з Жыхарам, ц што?

Ён глядзе на мяне, смешка яго згасала, ператвараючыся хваравтую грымасу.

– - Ты што, так не зразумела нчога?
– сказа ён вельм цха.
– Усе вы аднолькавыя. Ладна, чорт з табой. Жыв, як жыла. А яны здохнуць. Сёння, усе трое. Потым я. сё скончыцца.

Ён павярнуся пацягнуся да Пачварынк, не выпускаючы з рук ствала. шо ён прыгорбшыся, нейкай развнчанай хадою. Здавалася, штосьц м канчаткова зламалася. Я зразумела, што ён задума. Учынць стралянну на плошчы, а потым засадзць свнец сабе мазганю. наш цх, маленьк Овельск зно патрапць у зводк навн. Я заступла яму дарогу.

– - Захар, што ты дзееш? Зусм 'кукушка' паехала? Спынся!

– - Адыдз!...
– прахрыпе ён.

Павольны вр ува мне жо ператварыся шалёны вхор, паветра накол быццам наэлектыразавалася, у вушах стая нзк гуд, як на высакавольтнай лн. Я не ведала, як дога я змагу стрымлваць Цемру. Але я сё яшчэ спадзявалася. Я падышла да яго шчыльную працягнушы да яго руку, пачала асцярожна гладзць яго па шчацэ, па валасах, спрабуючы супакоць. У мяне мльганула недарэчная думка, што валасы яго мяккя, як кацная посць. Я зазрала яму проста вочы гаварыла напаголасу: